Grzybica płytki paznokcia człowieka dłoni i stóp jest dość rozpowszechniona. Grzybica paznokci oznacza wpływ pasożytniczego grzyba na strukturę paznokcia (najczęściej dużego palca) z następczym zniszczeniem. Powoduje wiele kłopotów i samo leczenie: konieczność regularnych zabiegów terapeutycznych, możliwość interwencji chirurgicznej, długi okres rekonwalescencji i prawdopodobieństwo nawrotu. Przestrzeganie środków zapobiegawczych zmniejszy prawdopodobieństwo infekcji, ale nie gwarantuje całkowitego bezpieczeństwa przed grzybem.
Czynniki wywołujące chorobę
Grzybica paznokci dużego palca zwiększa witalność. Przez długi czas pozostaje poza organizmem człowieka. Podłogi, maty sportowe i prysznicowe, bankiety, ławki, buty stanowią tzw. „poczekalnię”. Gdy znajdzie się w sprzyjającym środowisku (wysoka wilgotność, ciepło, obecność mikropęknięć, modzeli i odcisków na kończynach dolnych), grzyb szybko wnika w tkanki i zaczyna się intensywnie rozmnażać.
Silna odporność zapobiega rozwojowi grzybów, szybko pokonując ciała obce. W stanie osłabionym ochrona nie jest tak skuteczna. Powody zmniejszania sił ochronnych są różne:
- Nieprzestrzeganie norm higieny.
- Zaburzenia w funkcjonowaniu układu hormonalnego.
- Obecność uszkodzeń skóry w okolicy palców rąk i nóg.
- Obecność chorób dermatologicznych.
- Zwiększona potliwość kończyn dolnych.
- Patologie ortopedyczne.
- Niepowodzenie procesu metabolicznego.
- Żylaki
- Reakcja HIV-dodatnia i zespół niedoboru odporności.
- Buty wykonane z materiałów niskiej jakości, niedopasowane.
Nie ostatnim miejscem w procesie infekcji jest kontakt z nosicielem tej infekcji. Rzeczy osobiste (ręcznik, kapcie, nożyczki do manicure) osoby zakażonej pełnią rolę przewodników grzyba. Najbardziej zagrożone jest najbliższe otoczenie pacjenta.
Osoby starsze są bardziej podatne na grzybicę paznokci ze względu na zmiany związane z wiekiem. Naruszenia układu krążenia i osłabiona funkcja ochronna przyczyniają się do przenikania grzyba. Problem rzadko dotyka dzieci.
Objawy i rozwój
Objawy choroby to pieczenie i swędzenie w miejscu inwazji grzybów. Skóra na dużym palcu i na powierzchni stopy pokrywa się pęcherzami, które po pęknięciu tworzą obszary z łuszczącymi się pęknięciami i niewielkimi owrzodzeniami. Następnie grzyb przenosi się do przestrzeni podpaznokciowej, która zawiera składniki odżywcze pomagające w rozwoju grzybni pasożytniczego grzyba. Konsekwencją uwolnienia określonego enzymu jest stopniowe niszczenie składnika paznokcia.
Dodatkowym objawem infekcji są wrastające kąciki paznokcia dużego palca. W ten sposób objawia się deformacja płytki rogowej. Ból pojawia się podczas chodzenia, co może powodować ropienie. Wraz z dalszym rozwojem choroby paznokieć traci swój pierwotny wygląd. Powierzchnia paznokcia staje się matowa, znacznie pogrubia, pokrywa się plamami lub paskami w odcieniach żółci, brązu, czerni, staje się łamliwa i łamliwa. Bez leczenia paznokieć dużego palca u nogi ulega zniszczeniu i oddzieleniu od łożyska paznokcia.
Na rodzaj zmian chorobowych mają wpływ szczepy infekującej flory. Grzyb drożdżowy zmienia wygląd poduszki i zabarwia paznokieć na żółto-brązowe odcienie, po czym następuje jego oddzielenie. Dermatofity charakteryzują się obecnością plam lub podłużnych pasków o przeważnie żółtawym odcieniu wzdłuż krawędzi i środka paznokcia. Pleśń objawia się odcieniem od zielonkawego do prawie czarnego.
Dermatolodzy dzielą choroby paznokci na typy:
- Normotroficzny. Łagodne objawy: stan pozostaje taki sam, na powierzchni pojawiają się pierwsze oznaki: paski lub plamy od białego do żółtego. Następnie kolor zmienia się całkowicie.
- Przerostowy. Oprócz przebarwień (szarobrązowych) dochodzi do utraty połysku, zmatowienia, zgrubień i deformacji z częściowym zniszczeniem głównie na krawędziach.
- Onycholityczne. Charakteryzuje się matowym brązowo-szarym zabarwieniem dotkniętego paznokcia, pokrywającym go luźnymi warstwami o właściwościach hiperkeratotycznych, atrofii i odrzuceniu. Maksymalne zagrożenie występuje w związku z masowym rozprzestrzenieniem się mikroorganizmów na powierzchnie podłóg w użytkowanych pomieszczeniach.
Grzyb szkodzi nie tylko dużemu paznokciowi. Uwolnione toksyny w wyniku życiowej aktywności grzyba dostają się do układu limfatycznego, wywołując reakcje alergiczne (nadwrażliwość), zaostrzając przyczyny zaburzeń w przewodzie pokarmowym i pojawiają się oznaki zatrucia.
Konserwatywne leczenie grzyba kciuka i jego odmian
Głównym leczeniem grzyba paznokci na kciuku jest kompleksowa terapia, łącząca metody podejścia miejscowo-zewnętrznego i kursu. Dobiera go dermatolog biorąc pod uwagę stopień rozwoju choroby, indywidualną tolerancję pacjenta i obszar uszkodzeń. Czas trwania kursu zależy od zaniedbania i złożoności stanu zakaźnego.
Zastosowanie zewnętrzne
Na samym początku grzyb reaguje na delikatne metody. Lakiery lecznicze o specjalnym składzie przeciw rozprzestrzenianiu się grzyba paznokci sprzedawane są w aptekach bez recepty. Wnikając w strukturę płytki paznokcia, działają antyseptycznie, zmiękczają warstwę rogową naskórka i niszczą zakaźne zarodniki, niszczą grzybnię grzyba.
Uszkodzony obszar leczy się obowiązkową obecnością maści, sprayu lub kremu. Konieczne jest rozpoczęcie leczenia, podobnie jak w przypadku lakierów, od dokładnego przygotowania zakażonego obszaru: maksymalnego przycięcia paznokcia, przerzedzenia pilnikiem, odtłuszczenia. Produkt przeznaczony jest do stosowania raz lub dwa razy dziennie przez okres od 2 do 12 miesięcy. Aby uniknąć nawrotów, zaleca się kontynuację stosowania leków przez dwa tygodnie po wyzdrowieniu.
Maści stosuje się w zależności od stadium infekcji. Zawierają różne składniki: cyklopiroksolaminę, ketokonazol, naftifinę i terbinafinę. Na podstawie tych wskaźników dla pacjenta wybierany jest konkretny lek niszczący grzyb. Na podstawie wyników za najskuteczniejsze uznano pochodne terbinafiny. Zniszczenie ma na celu błony szczepów grzybów, co prowadzi do zniszczenia tych ostatnich od wewnątrz.
W przypadku konieczności usunięcia chorego paznokcia u dużego palca należy zastosować okład z roztworem zmiękczającym. W tym celu stosuje się również inne leki (5% maść salicylowa).
Interna (tabletki)
W przypadku choroby onycholitycznej zaleca się kompleksowe leczenie. Wraz z zabiegami zewnętrznymi konieczne jest przyjmowanie ogólnoustrojowych tabletek przeciwgrzybiczych. W przypadku leków doustnych należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ istnieją ograniczenia i przeciwwskazania do ich stosowania. Tylko dermatolog prawidłowo dobierze lek hamujący rozwój grzyba.
Dawkowanie zakłada stosowanie jednej tabletki raz dziennie lub raz w tygodniu, przez 2-6 miesięcy.
Tradycyjne receptury medycyny
Na etapie normotroficznym sprawdziły się przepisy ludowe. W domu można obejść się bez drogich leków, samodzielnie lecząc grzyba bez szkody dla ogólnego stanu zdrowia człowieka.
Jodoterapia
- Przez tydzień dotknięty paznokieć jest rozmazany wacikiem dwa razy dziennie. Po czym następuje przerwa na ten sam okres i procedurę powtarza się ponownie w tej samej kolejności, aż do wyeliminowania grzyba.
- Do pojemnika wlewa się trzy litry gorącej wody, dodaje osiem kropli alkoholowej nalewki jodowej. Po kąpieli odcina się parowaną płytkę, skórę traktuje nadtlenkiem wodoru i nakłada bandaż z lekiem przeciwbakteryjnym. Zabieg należy wykonywać codziennie, aż do odnowienia się skóry.
Triki z octem
- W szklanej misce wymieszaj w równych częściach ocet stołowy, glicerynę i wodę. Nakładaj kompres na 20 minut rano i wieczorem, codziennie, aż do całkowitej wymiany paznokcia.
- W misce rozcieńczyć dwie części wody i jedną część 9% octu stołowego. Namocz dotkniętą kończynę przez 15 minut, następnie przytnij i opiłuj dotknięty paznokieć tak bardzo, jak to możliwe. Wykonuj codziennie przez 2 tygodnie z rzędu, aż do odnowienia warstwy rogowej naskórka.